awalk : ที่นั่น?
posted on 18 Nov 2009 17:45 by awalk in awalkไม่รู้ทำไมจู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกนี้ขึันกับตัวฉัน
ฉัน....
กำลังรู้สึกว่า ฉันต้องไขว่ขว้าหาที่สักที่ที่มั่นคง
และสามารถดูแลชีวิตฉันได้อย่างสบายใจ
กับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งอย่างฉัน...
ที่ตั้งใจไว้ว่าจะอยู่ด้วยตัวเองเพียงลำพังไปตลอด
แต่ทว่า....
และสามารถดูแลชีวิตฉันได้อย่างสบายใจ
กับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งอย่างฉัน...
ที่ตั้งใจไว้ว่าจะอยู่ด้วยตัวเองเพียงลำพังไปตลอด
แต่ทว่า....
ฉันยังหาที่แห่งนั้นไม่พบ
ฉัน....
ในตอนนี้ สถานที่แห่งเดียวที่นึกถึงตลอดมา
คือ "บ้าน"
คือ "บ้าน"
ที่มีพ่อและแม่คอยค้ำจุนฉันอยู่เสมอ...
แต่ด้วยเข็มนาฬิกาที่ยังคงเดินไปข้างหน้า
ถึงจะดูช้า แต่ก็ไม่เคยหยุดรอใคร...
มันทำมห้ฉันรู้สึกใจหาย เมื่อแอบคิดไปถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง
อีกนานเท่าไหร่กันนะที่พวกเค้าจะยังคงค้ำจุนฉันอยู่อย่างนี้ได้
ถึงจะดูช้า แต่ก็ไม่เคยหยุดรอใคร...
มันทำมห้ฉันรู้สึกใจหาย เมื่อแอบคิดไปถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง
อีกนานเท่าไหร่กันนะที่พวกเค้าจะยังคงค้ำจุนฉันอยู่อย่างนี้ได้
ถ้าอนาคตที่ฉันหวาดกลัวมันมาถึง
แล้วฉันจะทำเช่นไร?
แล้วฉันจะทำเช่นไร?
บางทีตัวฉัน..ภายใต้รอยยิ้มที่สดใส
แต่ก็แฝงไปด้วยความกังวลมากมายในจิตใจ
แต่ก็แฝงไปด้วยความกังวลมากมายในจิตใจ
ฉันคิดอยากที่จะหนี...และเป็นฝ่ายจากไปก่อน หลายครั้ง
"คนที่ไม่อยู่แล้วทิ้งความทรงจำทุกอย่างไว้
...คงไม่เจ็บปวดเท่ากับคนที่ยังคงอยู่และรับรู้ความเป็นไปทุกสิ่ง"
ฉันคิดอย่างนี้เสมอมา...
"คนที่ไม่อยู่แล้วทิ้งความทรงจำทุกอย่างไว้
...คงไม่เจ็บปวดเท่ากับคนที่ยังคงอยู่และรับรู้ความเป็นไปทุกสิ่ง"
ฉันคิดอย่างนี้เสมอมา...
ฉันมันช่างเห็นแก่ตัว
ที่ไม่อยากจะเผชิญความเจ็บปวดเหล่านั้น
ทั้งๆที่มันเป็นเรื่องของธรรมชาติ ที่ฉันต้องยอมรับมัน...
ที่ไม่อยากจะเผชิญความเจ็บปวดเหล่านั้น
ทั้งๆที่มันเป็นเรื่องของธรรมชาติ ที่ฉันต้องยอมรับมัน...
ฉันมันช่างขี้ขลาด
เกินกว่าที่จะก้าวไปข้างหน้าเพียงลำพัง....
เกินกว่าที่จะก้าวไปข้างหน้าเพียงลำพัง....
สังคมในภายภาคหน้าที่ฉันกำลังต้องก้าวเข้าไปสัมผัส
สังคมที่เต็มไปด้วยความเสแสร้ง...จอมปลอม
มันกำลังทำให้ฉันรู้สึก
สังคมที่เต็มไปด้วยความเสแสร้ง...จอมปลอม
มันกำลังทำให้ฉันรู้สึก
ท้อแท้