[♥]walk : [A]walk

บางครั้ง....ฉันมันขี้ขลาดเกินที่จะอยู่กับความเป็นจริง 

ฉันเลยเลือกที่จะอยู่ในโลกของความฝัน..กับจินตนาการต่างๆที่สร้างขึ้นมาเอง

 

เพราะโลกใบนี้ที่ฉันสร้าง
ฉันมีความสุข และเป็นอิสระได้ตามใจ

ไม่มีคำว่าเศร้า ไม่มีความเหงา ไม่มีถ้อยคำเสียดสี 
มีแต่ความอบอุ่น อ่อนโยน...ราวกับแสงอ่อนๆของพระอาทิตย์ยามเช้า

 

เพราะเป็นคนแบบนี้
ฉันจึงเชื่อมั่นในเรื่องที่ดูเพ้อฝัน...
...อย่าง "พรหมลิขิต" อยู่เสมอมา

และเฝ้ารอวันนั้นที่มันจะเกิดขึ้นกับตัวฉัน อย่างใจจดใจจ่อ

 

หลายๆครั้ง....เหตุการณ์หลายหลากที่ผ่านเข้ามา

ทำให้ัฉันรู้สึกอยู่เสมอๆ ว่า "นี่แหละคือพรหมลิขิตที่เกิดขึ้นจริงกับตัวฉัน"

มันอาจดูงี่เง่าในสายตาคนอื่น...แต่ฉันก็ยังคงเชื่อมั่นตลอดมา
แม้ว่าจะต้องเจ็บปวดกับพรหมลิขิตจอมปลอมที่ผ่านเขามาในบางครั้งก็ตาม

 

แต่หากเมื่อช่วงใด ที่ฉัน...ถูกถาโถมด้วยพายุแห่งพรหมลิขิตจอมปลอมเหล่านั้น
มันก็ทำให้ฉันสูญสิ้นความเชื่อมั่น และสร้างเกราะกำแพงขึ้นมากันสิ่งเหล่านี้ไว้

จนกลายเป็นว่า....มันทำให้ฉันรู้สึกกลัว...ที่จะเชื่อในสิ่งนั้น

 

ฉันทำได้เพียงแค่ยิ้มแห้งๆ และปลอบใจตัวเองเพียงว่า

 

 

"มันก็แค่เรื่องธรรมดาๆ เรื่องบังเอิญเรื่องนึง เท่านั้น อย่าจินตนาการ และหยุดเพ้อฝันเสียที"

 

 

ฉันทำได้เพียงแค่เท่านี้.....

 

 

 

 

 

 

 

เท่านี้จริงๆ