awalk : Classroom, The Last Memories

posted on 15 Jan 2009 00:57 by awalk in awalk

 

            

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

          ออด...ออด…” เสียงกริ่งของคาบเรียนสุดท้ายดังเนิ่นนาน คล้ายกับจะย้ำเตือนให้นักเรียนรับรู้ว่า...
.....................................ได้เวลากลับบ้านแล้ว.......................... 

นักเรียนทุกคนต่างรีบพากันเก็บข้าวของเพราะทุกคนต่างก็อยากรีบกลับบ้านกันทั้งนั้น
เพราะว่าวันนี้เป็นวันปิดภาคเรียนแล้ว...ยังเหลือก็เพียงแต่นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายเท่านั้น
..ที่ต่างก็แลกกันเขียนเฟรนด์ชิพ บางคนก็ให้เซ็นเสื้อกัน บางคนก็ถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก
และยิ่งไปกว่านั้นหลายๆคนถึงกับต้องมีน้ำตา เพราะนี่เป็นช่วงเวลาสุดท้ายแล้วที่พวกเขาจะได้อยู่ร่วมกัน
......ณ ห้องเรียนแห่งนี้


             เก้าอี้ค่อยๆถูกยกขึ้นวางบนโต๊ะทีละตัวๆ และจัดเรียงรายไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนที่พวกเขาจะจากไป กระดานไวท์บอร์ดที่เคยใช้เรียน จดชื่อคนคุย บัดนี้ถูกลบเลือนจนจางหายไป
เหลือไว้เพียงแต่กระดานที่ว่างเปล่าไม่เหลือแม้แต่กระทั่งภาพที่เขาเคยวาดเล่นกัน
พื้นห้องที่เคยเต็มไปด้วยเศษผง และเศษกระดาษ บัดนี้กลับขาวสะอาด ราวกับไม่เคยใช้งานมาก่อน
ไฟค่อยๆถูกดับลงทีละดวงๆ จนห้องที่เคยสว่างสดใส สลัวลงอย่างเห็นได้ชัด
และเสียงที่เคยจ้อกแจ้กจอแจ เวลานี้เหลือเพียงแต่เสียงของลมที่พัดผ่านไปอย่างเอื่อยเฉื่อย
กับเสียงใบไม้นอกหน้าต่างที่ไหวต้องลมเท่านั้น.......
ประตูถูกปิดลงอย่างเงียบสนิท.......ทุกคนได้ออกจากห้องเรียนแห่งนี้ไปแล้ว.....


             ห้องเรียนที่หลงเหลือเพียงแต่ความเงียบเหงา ไร้ซึ่งเงานักเรียนและอาจารย์
 แต่คงเต็มเปี่ยมไปด้วยความทรงจำของนักเรียนแต่ละรุ่น มีมิตรภาพ ความรัก ความรู้ เกิดขึ้น
ณ ที่แห่งนี้มากมาย จนอาจกล่าวได้ว่าห้องเรียนแห่งนี้....เป็นเสมือนทางสายหนึ่งที่นักเรียนทุกคน
ต้องก้าวข้ามผ่านไปสู่หนทางใหม่ในวันข้างหน้าต่อไป
…....

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

เพิ่งทำงานพารากราฟเสร็จไปสดๆร้อนๆ
หัวข้องานวันนี้คือ "ให้นิสิตหาภาพมา1ภาพ แล้วเขียนบทพรรณนา ความยาว 7-10 บรรทัด"
แล้วดูเรานะ ยาวเชียว ไอ้เรื่องบรรยาย เพ้อเจ้อ ใช้คำฟุ่มเฟือนน่ะ ถนัดนัก

ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะ,, บางทีก็อาจเป็นเพราะวันนี้มีเรื่องมากมาย
...ให้เราต้องกลับไปนึกถึงวันเวลาเก่าๆ กับชีวิตมอปลาย

ก็เลยเลือกรูปนี้ขึ้นมาพรรณนา
เป็นรูปที่เราถ่ายเองกับมือในวันเรียนวันสุดท้ายของมอหก
เพราะว่าจะเอามาทำเป็น head แรกของบอร์ดห้อง

 

 

อันนี้ที่เคยทำไว้นะ มีสามเวอร์ชั่น (คลิกที่รูปเพื่อดูรูปใหญ่นะ)

 

 
 

 


ว่าแล้วก็....คิดถึงเวลาเก่าๆจัง
(รู้สึกว่าตัวเองแก่แล้วนะเนี่ย 555)

 

 

 

ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม~

 

 

 

 

 

 

ปล. เราว่าเรารู้สึกภูมิใจกับงานพารากราฟชิ้นนี้มากที่สุดแล้วนะ

แต่ไม่รู้ว่าผลคอมเม้นอาจารย์จะออกมาไงแฮะ

 

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

Edit: 16/01/09

 

 

ได้รับคอมเม้นจากอาจารย์แล้วล่ะ


รู้สึกดีชะมัด!!


งานนี้ก็เป็นอย่างที่หวัง โดนแก้นิดเดียวเท่านั้น

เรียนวิชาที่ชอบมันก็สนุกและได้ดีแบบนี้นี่เองนะ

 

 


ผิดตรงการใช้ภาษานิดหน่อย "จ้อกแจ้กจอแจ" เราดันเขียนเป็น "จ่อกแจกจอแจ" ซะงั้น

 


 

"เขียนได้ดี .. ก็เพราะเรามีความทรงจำ มีความรู้สึกร่วมกับเหตุการณ์เหล่านั้น 
มันทำให้เราถ่ายทอดความประทับใจออกมาเป็นคำพูดได้รื่นหู ชวนอ่านชวนฟัง
เรียกว่า วาดภาพด้วยภาษาก็ว่าได้
 เพราะอ่านแล้วเห็นภาพตรงกับภาพที่ยกมา
และการใช้ภาษาทำให้เกิดอารมณ์ความรู้สึกต่อภาพดี
ฝึกเขียนด้วยวิธีนี้เรื่อยๆ ก็จะเก่งค่ะ
"

 

 

 

 

ปล. มันทำให้เราอดสงสัยไม่ได้ว่า...
มาถึงตอนนี้แล้ว...เส้นทางการเรียนที่เรากำลังเลือกเดินอยู่นั้น

มันถูกและเหมาะสมกับเราแล้ว...งั้นหรอ?

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

Our agency hires solely those writers who are aces in writing <a href="http://perfectwritings.com">Book Review Essay</a>.

#6 By VirginiaOneal (31.184.238.73) on 2013-09-21 01:08

อ่านแร้วรู้สึกคิดถึงภาพตอนที่
นั่งหน้าระเบียงห้อง6/10 แร้วโทรหาจิ
"เอ้ย ฝากซื้อแซนวิสลุงด้วยดิ"

*เกมจีบหนุ่มแกร เปี่ยนเปน
รุปหัวใจแร้วนี่ ว้าวๆ

ps*มีอารมร่วมสุดๆ

#3 By aup*amp (58.8.67.43) on 2009-01-15 22:50

เห็นด้วยกับเม้นท์หนึ่ง

เพื่อนสมัยมัธยมนี่ ช่างอบอุ่น ร่วมทุกข์ ร่วมสุข
มีทะเลาะบ้าง มีน้ำตาบ้าง
แต่สุดท้ายก็ยังรักกัน

อยู่มหาลัย หาเพื่อนที่กลมเกลียวขนาดนี้ยากมากคะ
คบกันแบบหวังผลปย.บ้าง(เรื่องพรีเซนต์รายงาน)
คบเพราะภายนอก
น่าเบื่อ

เห็นภาพแล้ว ก็นึกถึงตอนยกเก้าอี้ลงทุกเช้าเมื่อมาถึง และยกมันขึ้นเมื่อเลิกเรียน รร. รีบลงไปเข้าแถวเคารพธงชาติให้ทันเพลงรร.จบ
ทั้งๆที่ขี้เกียจยืนตากแดดจะแย่
ต้องมีคาบอบรมโดยอาจารย์ประจำชั้นทุกวัน
ต้องทำเวรปัดกวาด เช็ดถู เคาะแปรงลบกระดานทุกอาทิตย์

เมื่อก่อนนั้น ไม่เคยรู้ซึ้งถึงสิ่งที่ได้ทำเลยคะ รู้สึกมันช่างน่าเบื่อมากๆ
แต่พอเข้ามหาลัยแล้ว สิ่งเหล่านี้กลับเป็นความทรงจำที่มีค่ามากๆ ที่หาไม่ได้อีกแล้ว

#2 By myuk on 2009-01-15 01:48

แหะๆ เห็นเอนทรีนี้ก็คิดถึงความหลังเก่าตอนม.ปลายเลยแหะ

คิดถึงเพื่อนสมัยม.ปลายจัง

เรียนมหา'ลัย คงวิ่งเล่นได้ไม่สนุกเท่าเมื่อก่อน

อิอิ

อาจารย์ต้องคอมเม้นออกมาดีๆแน่ค่ะ ^^

สู้ๆconfused smile



♥子夏♥ View my profile